Iako postoji više načina da pratimo klimatske promene i kako su one uticale na Zemlju tokom prošlosti, danas su najmoćniji alati koji nam u tome mogu pomoći sateliti. Stotine kilometara iznad površine Zemlje, ogromna mreža satelita prikuplja podatke kako bi nam pomogla da bolje razumemo klimatski sistem.
Satelitska merenja Zemljine temperature, emisije gasova staklene bašte, nivoa mora, atmosferskih gasova, ledenog i šumskog pokrivača i drugih parametara, su od suštinskog značaja za poboljšanje razumevanja klimatskih promena i predviđanje budućnosti Zemlje.
Tehnološke inovacije kao što su minijaturizacija senzora, brzi prenos podataka i poboljšane mogućnosti skladištenja učinile su satelite nerazdvojnim delom misije proučavanja klimatskih promena. Danas je prosto nezamislivo proceniti klimatske promene bez uvida koje pružaju sateliti. Bez preciznih podataka i drugih inputa koje daju sateliti, naučnici neće moći da razumeju, analiziraju i predvide uticaj klimatskih promena, a donosioci odluka neće moći da formulišu efikasne strategije.
Koristeći niz satelita, organizacije kao što su NASA, NOAA i ESA prate stanje okeana, oblake, temperaturu, nivo mora i druge parametre, kako bi dobili informacije o tome kako i koliko brzo se temperatura Zemlje menja. Trenutno se u orbiti nalaze oko 162 satelita koji mere različite indikatore u vezi sa klimatskim promenama.
Ledeni pokrivač
Satelitski podaci su ključni za sistematsko praćenje promene zapremine ledenog pokrivača i porasta nivoa mora. Prva studija o promeni obrazaca ledenih pokrivača na Antarktiku koristila je podatke sa Copernicus Sentinel-3 satelita. Satelitski snimci pokazuju smanjenje ledenih kapa na Antarktiku. Na Grenlandu se ledeni pokrivač topi šest puta brže u poređenju sa 1980-im. Opadanje ledenog pokrivača takođe dovodi do porasta nivoa mora koje je isto tako zabeleženo.
NASA sateliti ASTER i Landsat se koriste za praćenje smanjenja ledenih pokrivača i nivoa topljenja glečera. Serija slika sa ovih satelita pomaže naučnicima da mapiranju promene u polarnim ledenim pokrivačima tokom vremena.
Praćenje zagađenja
Copernicus Sentinel-5P, koji je lansirala ESA (Evropska svemirska agencija) u oktobru 2017, smatra se najnaprednijim satelitom za praćenje zagađenja na svetu. Prati ugljen monoksid, azot-dioksid i ozon, zajedno sa aerosolima.
U januaru 2009. Japan je lansirao prvi satelit na svetu posvećen praćenju gasova staklene bašte (GOSAT). On meri koncentracije CO2 i metana sa 56.000 lokacija širom sveta. Deset godina kasnije, Japanska agencija za istraživanje svemira (JAXA) pokrenula je GOSAT-2 kako bi generisala još preciznije podatke
2024. godine, SAD bi trebalo da pokrenu geostacionarnu opservatoriju za ugljenik (GeoCarb) sa ciljem praćenja globalnog ciklusa ugljenika iz orbite. GeoCarb će prikupljati 10 miliona dnevnih posmatranja o koncentracijama ugljen-dioksida, metana i ugljen-monoksida.
Deforestacija
Krčenje šuma je među vodećim uzrocima globalnog zagrevanja i čini oko četvrtinu globalnih emisija gasova staklene bašte. Prema istraživačima, krčenje šuma u tropskim kišnim šumama proizvodi više ugljen-dioksida nego većina vozila na svetu. U zemljama poput Brazila i Indonezije, iscrpljivanje šumskog pokrivača je primarni izvor emisije gasova staklene bašte.
Rondonija u zapadnom Brazilu, koja je nekada bila dom za 208.000 kvadratnih kilometara šume (oko 51,4 miliona hektara), sada je postala jedan od delova Amazona sa najvećim gubitkom šumskog pokrivača prema podacima NASA satelita.
